Blog

Terug naar de oertijd?

Terug naar de oertijd?

Wat me de afgelopen dagen bezighoudt is de oertijd. Niet dat ik er veel verstand van heb maar zo voelt het. En het is een fijn gevoel.

De wereld staat stil en we worden met zijn allen weer op elkaar aangewezen. We zijn ook weer van elkaar afhankelijk. Alles wat “belangrijk” was heeft ineens minder waarde. Alles waarvan we “afhankelijk” waren of ons opstelden, is anders. Perspectieven zijn veranderd en we gaan langzaam weer terug naar wat we écht belangrijk vinden. Óf; we worden langzaam gedwongen weer in te zien wat nu eigenlijk weer écht belangrijk is voor ons. En dat voelt als de oertijd. Een kleine wereld, een kleine kring en het enige waar je elke dag voor moet zorgen is eten, drinken en je familie en huisdieren. En laten we eerlijk zijn; dat voelt eigenlijk gewoon verdomd goed. Onwennig wel en vreemd, maar als we even niet denken aan alle ellende en verplichtingen is dit toch wel het gevoel dat we allemaal gemist hebben.

Bij de molens kunnen ze er niet tegenaan malen, íedereen haalt meel om weer zelf brood te bakken. Moestuinen worden aangelegd en iedereen is zijn eigen hut (huis voor de meesten) aan het verstevigen/opknappen. Want je eigen hut is nu zó belangrijk. Het moet je beschermen en veilig zijn. En het moet waterdicht zijn en comfort bieden, én warmte. Je familie krijgt, op afstand, de aandacht die het verdient. We zorgen voor elkaar en kijken naar elkaar om. Iedereen is, ondanks de social distance, dícht bij elkaar. 

We bestellen lokale producten en levensmiddelen, eten gezond en regelmatig en zorgen goed voor ons lijf door véél meer te bewegen en ook mentaal in evenwicht te komen. De online yoga en fitness platforms groeien als kool en iedereen heeft zo langzamerhand wel van Zoom gehoord. We staan zoveel dichter bij elkaar dan de laatste 25 jaar. En ik vind dat zó mooi! 

Nog eventjes en we besluiten massaal om ons haar, baard, lichaamshaar weer te laten groeien. Laat maar gaan. Het beschermt je! Uiterlijke vertoning is nu ook geen “ding” meer. We “moeten” niet meer. Ik ken mensen die nu een gat in hun joggingbroek hebben, omdat ze hem élke dag aan hebben! Ook tijdens de Zoom-meeting met collega’s, terwijl de kinderen op de achtergrond in hun pyjama door de verf rollen om 15 uur in de middag. Gewoon omdat het kan!

We gaan weer jagen, buiten leven en voedsel verzamelen. We gaan weer “zorgen voor”. En dat gevoel bevalt wel. En dit keer is het geen hippe sportschool-challenge. Het is nu eens niet een oermannen-hype, of actie voor een goed doel. Nee, het is bittere noodzaak. En we voelen ons er goed bij. 

Gezondheid en geluk zijn weer belangrijker dan ooit. Welvaart krijgt een andere betekenis. Carrières staan op zijn kop, banen gaan verloren, zekerheden zijn onzeker, spaarpotjes raken leeg, toekomst is heden, alles is anders. Iedereen denkt na over zijn eigen toekomst en dat van de kleine kring om hen heen. “Wil ik “straks” blijven doen wat ik nu doe?” 

En het duurt nog niet lang genoeg heb ik het idee. Het zaadje in ons hoofd en systeem is geplant. Maar het plantje komt nog niet boven de grond. Als de lockdown nu wordt open hersteld, gaan we in no-time weer terug naar hoe het was. Staan er weer files, maken we ons weer druk en pakken we ons oude leven met hetzelfde gemak weer op. 

Zag het afgelopen dinsdag toen ik langs de Ikea in Haarlem reed. Ikea had haar deuren geopend en er stond een rij tot in de Waarderpolder. Gekkenhuis. Hele gezinnen die met kleine kinderen in de rij stonden. En écht niet op 1,5 meter.. Bij de Karwei stond de rij tot aan de Verspronckweg op 2e Paasdag.. Onvoorstelbaar en voorspelbaar tegelijkertijd. En logisch ook. Maar wel onbegrijpelijk.

Laten we met elkaar goed nadenken over deze periode en laten we er een les uit leren voor onszelf. En die les zal voor iedereen anders zijn, maar denk na over wat we willen. Met onszelf, ons gezin, onze familie, onze planeet. Zoals ik gisteren hoorde op tv: Er is geen planeet B. We krijgen nu de kans het anders te doen. Voor onszelf misschien te laat, maar voor de volgende generaties. We zijn het ze verplicht. En het kan! Dat zien we nu gebeuren. Ook al is het zwaar en ingewikkeld. We kunnen dit! We zijn dus in staat gebleken het met elkaar te fiksen. 

Hou het vol mensen, blijf zoveel mogelijk thuis. Samen komen we hier doorheen en vinden we nieuwe oplossingen om de draad weer op te pakken. Of een andere draad op te pakken. Take care en blijf gezond!